Hyvers in het buitenland

Kaartjes uit Italië. Zelfs de groep Beirut zingt erover.



"Postcards from Italy" is het vierde nummer op de eerste cd van Beirut, Gulag Orkestar, die in 2006 verscheen. Ook al komt de groep uit New York, hun geluid is allesbehalve Amerikaans te noemen. Op Gulag Orkestar ligt overduidelijk de Oost-europese folk aan de basis van hun muziek.

Beirut zou dit jaar een zomertour door Europa hebben gemaakt, waarbij ze ook Torhout-Werchter aangedaan zouden hebben. Helaas is het hele feest niet doorgegaan.


Bron: Wikipedia en de site van Beirut.

Blijkbaar is Hyves bezig met het vertalen van de site en het voorzichtig inzetten hier van (of ze zijn er ooit mee begonnen en hebben het niet verder afgemaakt).

Als ik vanuit Duitsland ga kijken op bepaalde pagina's van profielen zie ik "ist bei" staan. Op zich wel grappig maar erg brak dat zelfs Hyves maar gewoon uit gaat van locaties, en niet van browser instelling en daar de server op inricht.

Maja, zo kom je wel meer dingen tegen.

Aanvulling: Je kunt blogs in groepen plaatsen op Hyves maar blijkbaar is het niet leuk als iedereen zomaar in de Hyves Tech groep gaat posten Het kan niet.

Sporen in Puglia (2)

De Nederlandse hond zegt "waf", of als het een grote is "woef". In Duitsland spreken de viervoeters (der Hund) hun omgeving aan met "wuff" of "wau". Als de Franse hond (le chien) zich laat horen hoor je "ouah" of "ouaf". In Engeland (the dog) gaat het eenvoudig "woof", terwijl de Spaanse hond (il perro) een temperamentvol "guau-guau" voortbrengt. Ieder land laat zijn hond in de eigen volkstaal blaffen. In Italië zegt de gemiddelde hond (il cane) die je op straat tegenkomt "bau, bau". Mits het geen toerist is.
Wij hebben twee honden, Cicia en Oronzo. Zij blaffen "waf, waf" en "bau, bau", want we hebben ze tweetalig opgevoed.






















Cicia (de donkere op de foto) en Oronzo (de lichte) hebben een echt hondeleven, in de positieve zin van het woord. Ze hadden het een stuk slechter kunnen treffen, want het zijn allebei vondelingen. En we hebben ze hier gevonden, op het terrein rond het huis, in Selva di Fasano.
Cicia is een kruising van van alles en nog wat, maar de kenmerken van een herder hebben de overhand hebben. Ze lag tien jaar geleden met haar pups in de schaduw van de muur die de tuin van de straat scheidt toen Lief (die ik toen nog niet kende) hier op vakantie kwam. Bijna alle hondjes waren al dood, slecht eentje vertoonde nog iets van leven of wat daarvan over was. De pup werd naar Don Angelo gebracht, Cicia bleef bij Lief en haar zus. Ze was ongeveer een jaar oud en broodmager, wat haar haar naam bezorgde. Cicia, dikzak. Zo moest ze worden. Ze kreeg haar injecties, werd met allerlei middeltjes van het ongedierte afgeholpen waar ze als transportmiddel dienst voor deed, haar op vele plekken kale huid werd verzorgd, ze kreeg te eten. Cicia sterkte aan, knapte op en werd een prachtige hond. Vrolijk, trouw, dankbaar, maar ook nu nog altijd een beetje terughoudend. Haar pub overleefde het helaas niet.
Vier jaar geleden klaagden de mama's en de nonna's in de buurt steen en been over het feit dat er her en der 's nachts wasgoed gestolen werd. Er zat geen echte lijn in de verdwijningen. Nu waren het herenonderbroeken, dan weer panties, een andere keer weer overhemden of t-shirts die als vlekken bij een 90-graden-wasbeurt uit een kledingstuk verdwenen. Het was de periode waarin een klein vertegenwoordigertje van het type vuilnisbakkenras bij ons over de vloer begon te komen. Op een avond was Cicia aan het eten en Lief vulde ook een bord voor de bezoeker. Het was zes uur. Na het eten vertrok het heerschap, zich genoegzaam boerend de lippen schoonlikkend, en liet zich niet meer zien. Tot de volgende avond, om kwart voor zes. Hij had het servet nog niet alvast omgeknoopt, maar kwam als welopgevoed gast wel met een presentje af. Een damesblouse. De wasknijpers zaten er niet meer aan, maar je kon nog wel zien waar ze gezeten hadden. Dit was zijn manier om duidelijk te maken dat hij ons geadopteerd had. Vanaf dat moment maakte Oronzo dus deel uit van de familie. Oronzo, zoals de patroonheilige van het barokke Lecce, Sint Oronzo. Aan het eind van die vakantie reisde hij met ons mee naar Trento.


Er zullen ongetwijfeld honden zijn die het beter hebben als de onze. Maar zeker weten dat velen het een stuk slechter hebben. Zwerfhonden in de buurt van Selva di Fasano worden tijdens de wintermaanden zoveel mogelijk opgepakt. Dat is logisch, want dikwijls vormen ze roedels en daarin zijn ze ontzettend agressief, niet alleen tegenover andere dieren maar ook tegenover mensen. Dat oppakken gebeurt niet met zachte hand (de Italiaan staat immers niet bekend als groot dierenvriend) en daarna is het aftellen voor de meeste van de honden. Een dag of drie, tot een week of drie, en dan laat men ze inslapen. Ik heb er geen behoefte aan te weten hoe dat gebeurt.
Vroeger, toen Don Angelo nog leefde was dat anders. Deze priester bulkte dermate van het geld dat hij zijn eigen kerk liet bouwen bij Selva, met een kast van een huis. Zijn terrein liep langs de glooing van de heuvel naar beneden, tot aan de hekken die de Zoo Safari omringen. Don Angelo vertoefde hier de zomer en zorgde eerst en vooral voor de zwerfhonden. Ook in de winter trok hij dagelijks in zijn kleine auto vanuit Fasano naar zijn eigen kerk om de gulle giften van slagerijen, pizzeria's, viswinkels en bakkers aan "zijn" honden te gaan voederen. Niemand snapte goed hoe hij er met zijn enorme lichaam in slaagde in en uit het luid ronkende vehikel (hij deed alles in zijn tweede versnelling) te komen. Voor zijn eigen hond, een bijna witte labrador, was in ieder geval geen plaats meer over en die legde het stuk dagelijks, zijn eigen paden tussen de bomen en struiken volgend, op z'n poten af. Don Angelo was een druk mens. Te druk om zichzelf of zijn kleren regelmatig op een, dikwijls hoognodige schrobbeurt te trakteren. De zwarte habijt die hij weken achtereen droeg was op den duur dermate verzadigd van de etens- en drankresten die drie of meer maal daags langs de geestelijke kin naar beneden druppelden, dat het kledingstuk met gemak rechtop zou hebben kunnen blijven staan zonder steun van het omvangrijke lijf van de eigenaar. Een opmerkelijke verschijning dus, Don Angelo, die toch dagelijks maar vooral 's zondags op een vaste schare "fans" in zijn kerk mocht rekenen. De oude dametjes, de dikke donkere kousen over de blanke benen, biddend terwijl de kralen van de rozenkrans tussen de doorleefde vingers heen gleed. De schaapjes die hun herder devoot volgden tot hij na een ernstige ziekte op 75-jarige leeftijd overleed en, zoals men dat zo mooi zegt in die kringen, teruggeroepen werd naar het huis van zijn vader.
Maar nu zijn de zwerfhonden dus een probleem in Selva di Fasano, of eigenlijk in heel Puglia, of eigenlijk in heel Italië. Weinig toeristen die er geen tegenkomen. Het is een teken aan de wand. Met het land gaat het niet best, cultureel niet en economisch al helemaal niet. In een land waar het goed gaat zie je weinig of geen zwerfhonden of -katten. Nederland, Noorwegen, noem maar op.

Wij verzorgen deze vakantie de "cathering" voor Pietro. Pietro heeft iets van een jachthond in zich, en is vooral de eerste dagen heel wantrouwig. Hij "woont" een paar bochten ver weg in ons straatje, althans, daar springt hij tevoorschijn vanachter een muurtje als hij 's morgens onze auto aan hoort komen. De afstand tussen Pietro en ons neemt dagelijks iets af. Een meter of tien de eerste dagen, een flinke stap op het eind. Maar altijd houdt hij net genoeg ruimte om niet aangehaald of geaaid te kunnen worden. Het is duidelijk dat hij minder prettige ontmoetingen met mensen heeft gehad. Van z'n luizen en z'n teken kunnen we hem dus niet afhelpen, van zijn lege maag wel. Blikken hondevoer, resten pizza's, vlees en vis die we soms meevragen in een restaurantje, het gaat er in als Gods woord in een ouderling - om even in de geest van Don Angelo te blijven. Soms krijgt Pietro na een tijdje gezelschap van twee andere honden, een pup en dominant mannetje, half zwerver en half erfhonden bij een vrijwel vervallen huisje in de buurt.
Ons voorzichtige plan om Pietro eventueel mee naar het noorden te nemen moeten we dus laten vallen. Straks staat hij hier dus alleen, weten we, te wachten tot we langskomen. Dat is en rot gedachte. We zijn wat meer gerust gesteld als we op een avond bij de buren langs gaan. Buurman Losavio wil absoluut dat wij een bus olijfolie meenemen voor zijn grote vriend de generaal, Lief's vader die het in de periode voorafgaande aan zijn pensioen tot de rang van generaal heeft weten te schoppen bij de carabinieri (het onderwerp bij uitstek overigens in de Italiaanse variant van de Belgenmop - niet Lief's vader, maar de carabinieri). Losavio kent Pietro, kent het dominante reutje dat door hem James gedoopt is, kent nog niet de pub maar wel de waarschijnlijke moeder. Als een reïncarnatie van Don Angelo namelijk rijdt hij in de winter om de andere dag door weer en wind de heuvel op naar het pleintje voor de kerk waar hij de honden eten geeft. Hij en de andere mensen hier in de buurt leggen in het najaar wat geld bij elkaar en zo wordt in de kosten voorzien. Mooi, hè?

En toch, als we na twee weken vakantie vertrekken, Pietro voor de laatste keer te eten hebben gegeven, en ik in de achteruitkijkspegel zie hoe hij ons nakijkt, voel ik me een beetje een verrader.
De volgende morgen, zondag, de laatste dag van de vakantie. Ik wordt vroeg wakker in ons eigen bed. Cicia en Oronzo liggen nog languit in hun mand, want ook gisteren is het een lange reis geweest. Ik draai me om, kijk hoe de eerste zonnestralen die door de luiken sijpelen hun lijnen trekken op de muur, precies tussen de twee zwart-wit foto's in die Toto, een vriend uit Ferrara, me kado gegeven heeft toen ik daar vertrok.
Ik denk aan Pietro.

Kan jij het aan? Ben jij de gangster die we zoeken?! Heel de benelux overheersen, afpersen.. geld aftroggelen? Meld je dan nu aan en speel mee met meer dan 10.000 criminelen. http://www.mijnmaffia.nl/bloodydaycrime

De Franse President Sarkozy zou deze maandag bij zijn Ierse collega Cowen op de thee gaan. Gewoon, om te luisteren. Luisteren naar de regering, en leiders van het ‘ja’-kamp en het ‘nee’-kamp van het afgewezen Lissabonverdrag. Luisteren naar waarom de Ieren ‘nee’ zeiden, en luisteren naar hoe volgens de Ieren uit de impasse kan worden geraakt. Cowen zou de ruimte worden gegund om zelf bij de volgende EU top in oktober met plannen te komen. Helaas. Sarkozy kon zich op een partijbijeenkomst niet inhouden: ‘Ierland moet nog een keer naar de stembus’, stelde hij meermalen. Cowen is not amused.

Tot nog toe wilde Cowen de druk van ketel houden door elke speculatie over de te nemen stappen te vermijden. Maar het aantal EU landen dat het verdrag goedkeurt gaat langzaam richting de 26. De teller staat nu op 23. Ook al is het wachten nu op Tsjechië, Italië en Zweden, deze landen hebben Commissie President Barroso, zo zei hij, verzekerd dat het met hun ratificatie wel goed komt.

Cowen wilde onder andere tijd om de uistslag te analyseren. Maar eigenlijk zijn de redenen van het Ierse ‘nee’ eigenlijk wel duidelijk. Net als bij het Nederlandse ‘nee’ bij het grondwettelijk verdrag in 2005 waren de belangrijkste redenen voor de Ieren een gebrek aan informatie (22%) en de angst voor het verlies aan identiteit (12%). Ook speelde enkele dubieuze redenen een rol: zo geloofde bijna 60% van de Ieren onterecht dat onder het verdrag van Lissabon het Ierse abortus- of euthanasiebeleid op de tocht zou komen te staan. Ook wilden de Ieren hun Eurocommissaris behouden, terwijl deze zonder Lissabon, dus onder het verdrag van Nice, óók zou zijn verdwenen.

Sarkozy lijkt te willen voorkomen dat er in oktober alleen maar een verdere analyse ter tafel komt. Hij wil oplossingen zien en de oktobertop gebruiken om te onderhandelen over wat de Ieren veranderd zouden willen zien in het verdrag. Een EU commissaris per land, zekerheidsclausules over abortus en belasting, en een ‘opt out’ voor het EU-defensiebeleid zouden samen misschien het pakket van toezeggingen kunnen vormen waarmee de Ieren in tweede instantie zouden instemmen.

Het ‘nee’-kamp heeft al te kennen gegeven dat een tweede referendum ‘anti-democratisch’ zou zijn. Het verdient ook niet de schoonheidsprijs om net zolang referenda te houden totdat het gewenste oordeel valt (het beeld dringt zich op van een moegestemd volk dat met de laatste krachten ‘ja’ invult om van het gezeur af te zijn). Maar Sarkozy voelt niets voor de alternatieven (een doodverklaring van het verdrag, een nieuwe ronde onderhandelingen, of een ‘Europa van meerdere snelheden’) en wil de Ieren snel weer binnen de familie hebben ‘Europe needs Ireland and Ireland needs Europe!’

Als er een nieuw referendum komt is het de vraag wanneer en hoe dit worden georganiseerd. Bronnen in Dublin en Brussel hebben aangegeven dat dit in het najaar van 2009 zou moeten. Eerder is voor Cowen onwenselijk omdat de Europese verkiezingen dan worden overschaduwd door het ‘nee’-kamp van het verdrag. Later is onwenselijk omdat de nieuwe Commissie in november 2009 wordt geïnstalleerd.

September of oktober 2009 als datum geeft de Ierse regering wellicht net genoeg tijd om de Ieren ervan te overtuigen dat het verdrag met de Ierse extra’s kan worden goedgekeurd. Zo ging het ook in 2002, een jaar nadat het verdrag van Nice was weggestemd. Toentertijd ging het de ‘nee’-stemmers om neutraliteit en kon de overheid in een tweede campagne deze angst de kop in drukken. Het punt is wel dat het tweede referendum vooral werd gewonnen door een hogere opkomst. Veel ‘ja’-stemmers die in een eerste ronde afhaakten, stemden nu wel. Maar nu zitten de Ieren met een opkomst van 54% ruim boven de 34% van 2001. De mogelijkheden zijn beperkt. Een tweede ‘nee’, wat een ongekende chaos zou teweegbrengen, is dichterbij dan in 2002.

Sokwanele

My Fellow Zimbabweans

Throughout the world today, people are commemorating the 90th birthday of
one of Africa's greatest leaders, Nelson Mandela. To Mr. Mandela, we say,
Makorokoto. You remain a shining light to our people, to me, and to fellow
leaders in the struggle for true liberation of all our people.

As Mr. Mandela sagely advised years ago, the road to freedom is long and
requires great sacrifices. Our colleagues in the MDC and the democratic
movement - students, churches, civil society organizations - have all made
courageous sacrifices on this long road to free Zimbabwe from tyranny.

As a result of your brave spirit and peaceful heroism, the international
community knows now more than ever that Zimbabwe's leadership crisis has hit
new depths of shame. They know Mr. Mugabe is an illegitimate President. Your
voices were heard. SADC, AU and Pan African Parliament observers heard your
voices on June 27th and reported to the world your words: "this is not an
election," you said, "this is a war to silence the people."

So, my Fellow Zimbabweans, are we today still strong enough and brave enough
to make it through the next stage of our liberation? We are tired, yes. But,
of course, we shall not give up! We shall not waiver now! The will of the
people shall prevail!

As much as some would try to confuse our people with mind games, detours and
delays, we still know what we want. Our goal has not changed. We must not
let exhaustion and despair cause us to lose sight of our only destination -
a New Zimbabwe where once again our people enjoy the basics of life - food,
jobs, dignity, peace and hope.

We are in a different struggle now. There are those who want to wear us
down. There are those who want to wear down your belief that change is
possible. They want us to forget that we are the winners - that we won a
historic victory on 29 March. There are those who want each and every one of
us to feel beaten, physically and psychologically - into submission and into
compromise.

But, let me tell you now, their attacks have had the opposite result. Those
who have tried to crush our spirits have not succeeded. They have further
emboldened us. Our people still want change. Our people still demand change.

Where are we then, today? So many mixed messages and lies are being told to
our people. Now is the time for truth. Now is the time to stop the violence.
Now is the time to take genuine steps to move the process forward.

Many of our brothers and sisters in Africa, from SADC to the AU, continue to
stand with the people of Zimbabwe as we begin this process. On this historic
day of celebration of Madiba's birthday, another important meeting has taken
place between President Mbeki and AU Commission Chairman Jean Ping.

A result of this meeting, we welcome today's appointment of a reference
group of eminent Africans who will work with President Mbeki and the main
parties in Zimbabwe to find a peaceful negotiated solution to the Zimbabwean
crisis.

As we strive to restore the dignity of our country and our people, we pray
that those in the regime in the position to halt the violence, persecution
and starvation of our people will immediately and urgently do so. We pray
that without delay they demonstrate their genuine commitment to a
negotiation process that heals our ravaged land and violently betrayed
people.

My fellow Zimbabweans, we share with our colleagues from throughout the
democratic movement the deep desire to end the crisis as soon as possible
without sacrificing justice or fairness. We share with the people of
Zimbabwe the deep concern that normality and stability must be restored
immediately. We share with our fellow Zimbabweans in the security services
the deep awareness that they are still being asked to carry out activities
that breach professional codes of conduct. We share with many of our fellow
Zimbabweans in ZANU PF the profound hope and belief that the time to heal
the country is now.

On this day where the world celebrates the iconic leadership of Nelson
Mandela - his heroic vision, tolerance, forgiveness and humility - let us
all set our sights on ending our own leadership crisis - also with vision,
tolerance, forgiveness and humility.

Together let us agree to do the right thing for the Zimbabwean people.

Together let us respect their voices as expressed on 29 March.

Together let us rise above the divisive paranoia, fear and selfishness that
chains us to endless poverty. Together let us finally deliver to the
Zimbabwean people the true liberation and peace they so desperately wait
for. We have a historic opportunity to bring healing and hope.

Together let us begin.

Makorokoto Mr. Mandela!

May your heroic spirit continue to bless the people of Africa and the world.

A luta continua.

I thank you and may God bless Zimbabwe.

Op 2 juli jl. lagen de benzineprijzen (95 octaan) op de volgende niveaus volgens mijn Zweedse krant - in euro/liter:

1,14 Andorra
1,58 België
1,12 Bosnië en Herzegovina
1,23 Bulgarije
0,85 Canarische Eilanden
1,57 Denemarken
1,57 Duitsland
1,13 Estland
1,57 Finland

1,49 Frankrijk
1,26 Griekenland
1,52 Groot-Brittannië
1,36 Hongarije
1,31 Ierland
1,54 Italië
1,31 Kroatië
1,11 Letland
1,15 Litouwen

1,33 Luxemburg
1,26 Macedonië
1,29 Montenegro
1,69 Nederland
1,70 Noorwegen Duurst
0,89 Oekraïne
1,33 Oostenrijk
1,39 Polen
1,51 Portugal

1,05 Roemenië
0,69 Rusland Goedkoopst
1,38 Servië
1,27 Slowakije
1,20 Spanje
1,31 Tsjechië
1,43 Zweden
1,26 Zwitserland

Foto: Lorenzodom

Hoi,

Ik woon al 12 jaar in Duitsland, Metelen.
Ben zeven jaar met een lieve Duitse man getrouwd en we hebben twee kleine kindjes.
Ik vind het leven heel leuk hier en lekker rustig.
Veel verschil is er met Nederland niet en toch is het anders.
Wie meer wil lezen kan het zien op http://nl-buitenland.hyves.nl/

Ik wens iedereen veel plezier in het buitenland.

Liefs en groetjes van Mascha

nu weet iedereen wel dat ik in Israel woon. En iedereen weet dat ik hier heel graag woon. Iedere Israelier leeft elke dag gewoon zijn leven, en denkt niet na over wat ze zien op het nieuws. En ik leef net zo. Dit is zeker niet omdat we hier leven in denial, maar gewoon omdat het niet nodig is.

Maar toch.

Afgelopen nacht schrok ik, niet voor de eerste keer, wakker van iets. De afgelopen dagen ben ik erg moe en ga dus vroeg naar bed. Alon lag ook in bed en als hij slaapt krijgt niemand hem wakker. Opeens hoorde ik een soort alarm, een soort van windhoorn. Het drong niet echt tot me door en dacht dat het mijn telefoonalarm was. Iets later begon het wat meer tot me door te dringen en schrok ik er van. Maar Alon was niet wakker, dus het zal wel niets bijzonders zijn. Een paar seconden later zie ik razendsnel een hoofd omhoog komen. Ok. Time to panic! Als hij wakker wordt moet het wel iets raars zijn! What the fuck, what's going on, what's that noise. Midden in de nacht. Geen idee, ik zou het ook niet weten. Tja en dan ga je niet zo makkelijk meer slapen. Ondanks dat het niet zo lang aanhield, wil je dan toch wakker blijven of je mensen hoort, of je licht ziet of iets dergelijks. Niets. Nouja. Dan gaan we uiteindelijk toch maar weer slapen. En behalve het feit dat je daar moe van wordt (in combinatie met kinderen die slecht slapen uiteraard), besef je je daardoor wel waar je woont. Een paar weken geleden werden we midden in de nacht wakker van een heleboel geweerschoten.

Dit gebeurt uiteraard ook in Nederland. Er is in Amsterdam-Oost verschillende keren iemand vermoord in de tijd dat ik daar woonde. Om maar niet te spreken over Rotterdam. Je weet dat er daar idioten wonen en er veel agressie is. Natuurlijk is er een kans dat je per ongeluk in een gun-fight terecht komt, maar wat is nou de kans. Hier is het toch anders vind ik. Vorige week woensdag reed er een boze moslim met een tractor dwars door de oude stad van Jerusalem. 3 dagen later liep ik daar met man en kinderen, verdomme het zou je toch overkomen. Afgelopen nacht hoorden we een alarm, stel je nou voor dat er een of andere idioot een raket heeft afgeschoten. Ja, die kans is in Nederland toch aanzienlijk kleiner.

Aangekomen op mijn werk bleek niemand het gehoord te hebben. Niets aan het handje dus maar het zet je weer even met beide voeten op de grond. Om vervolgens weer ongestoord door te gaan met het leven. Of er een blog over te schrijven...